Чтение онлайн

– Што б вы параiлi мне наведаць?

– Планету Зямля, - адказаў яму географ.
– Пра яе ходзiць добрая слава...

I Маленькi прынц рушыў у дарогу, але думкi яго былi пра самотную кветку...

Такiм чынам, сёмай планетай была Зямля.

Зямля не простая планета! Тут налiчваецца сто адзiнаццаць каралёў (i негрыцянскiх, вядома), сем тысяч географаў, дзевяцьсот тысяч дзялкоў, сем з палавiнай мiльёнаў п'янiц, трыста адзiнаццаць мiльёнаў славалюбаў, - усяго каля двух мiльярдаў дарослых.

Каб вы маглi ўявiць памеры Зямлi, дастаткова сказаць, што да адкрыцця электрычнасцi тут трэба было трымаць на ўсiх шасцi кантынентах цэлую армiю лiхтаршчыкаў з чатырохсот шасцiдзесяцi дзвюх тысяч пяцiсот адзiнаццацi чалавек.

Калi паглядзець збоку, гэта было незабыўнае вiдовiшча. Рухi гэтай армii падпарадкоўвалiся дакладнаму рытму, зусiм як у балеце. Спачатку выступалi лiхтаршчыкi Новай Зеландыi i Аўстралii. Яны запальвалi свае лiхтары i iшлi спаць. Потым наступала чарга лiхтаршчыкаў Кiтая i Сiбiры. Яны выконвалi свой танец i таксама непрыкметна знiкалi за кулiсамi. Пасля прыходзiла чарга лiхтаршчыкаў Расii i Iндыi. Пасля - лiхтаршчыкаў Афрыкi i Эўропы. Пасля Паўднёвай Амерыкi. А там - Паўночнай Амерыкi. I нiколi яны не блыталi парадку выхаду на сцэну. Гэта было проста грандыёзна.

I толькi лiхтаршчык адзiнага лiхтара на Паўночным полюсе i яго калега на Паўднёвым полюсе вялi жыццё ў гультайстве i бесклапотнасцi: iм даводзiлася запальваць свае лiхтары ўсяго двойчы ў год.

Калi чалавек сiлiцца паказаць сваю дасцiпнасць, ён мiжволi трошкi прыхлусiць. Гэтак сталася i са мной, калi я казаў вам пра лiхтаршчыкаў. Баюся, што ў тых, хто не ведае нашай планеты, створыцца няправiльнае ўяўленне пра яе. Людзi займаюць вельмi мала месца на зямлi. Калi б два мiльярды жыхароў, якiя насяляюць зямлю, шчыльна, як на мiтынгу, пасталi адзiн каля аднаго, яны б свабодна ўмясцiлiся на прасторнай плошчы ў дваццаць мiль даўжынёй i дваццаць шырынёй. Усё чалавецтва можна было б размясцiць на сама маленькiм астраўку Цiхага акiяна.

Дарослыя, канечне, не павераць у гэта. Яны думаюць, што займаюць вельмi шмат месца. Яны здаюцца самi сабе велiчнымi, як баабабы. А вы парайце iм зрабiць дакладны разлiк. Гэта прыйдзецца iм даспадобы, яны ж без памяцi ад лiчбаў. А вы лепей не марнуйце часу на гэтую нудную работу. Яна нi да чаго. Вы i без таго мне верыце.

Маленькi прынц, трапiўшы на Зямлю, быў дужа здзiўлены, што нiкога не ўбачыў. Ён ужо засумняваўся, цi не памылiўся часам планетай, як тут у пяску заварушылася нейкае колца колеру месячнага святла.

– Добры вечар, - на ўсякi выпадак прывiтаўся Маленькi прынц.

– Вечар добры, - адказала змяя.

– На якую планету я трапiў?

– На Зямлю, - адказала змяя.
– У Афрыку.

– А!.. А што, на Зямлi няма людзей?

– Тут пустыня. А ў пустынi нiхто не жыве. Зямля вялiкая, - растлумачыла змяя.

Маленькi прынц сеў на камень i ўзняў вочы да неба.

– Хацеў бы я ведаць, - вымавiў ён, для чаго свецяць зоркi? Цi не для таго, каб рана цi позна кожны мог адшукаць сваю зорку? Глянь, вунь мая планета якраз над вамi... Але як далёка да яе!

– Прыгожая, - ухвалiла змяя.
– А што ты будзеш рабiць тут, на Зямлi?

– Я пасварыўся са сваёй кветкай, - прызнаўся Маленькi прынц.

– А, вось яно што...

I яны змоўклi.

– А дзе ж людзi?
– зноў загаварыў нарэшце Маленькi прынц.
– Нейк самотна ў гэтай пустынi...

– I мiж людзей таксама самотна, - заўважыла змяя.

Маленькi прынц дапытлiва паглядзеў на яе.

– Дзiўная ты iстота, - нарэшце прамовiў ён, - тонкая, як палец.

– Затое магутней пальца караля, - сказала змяя.

Маленькi прынц усмiхнуўся:

– Якая ж ты магутная... У цябе нават ног няма... Ты нават падарожнiчаць не можаш...

– Я магу даставiць цябе далей, чым якi карабель, - сказала змяя.

Яна, як залаты бранзалет, абвiлася вакол шчыкалаткi Маленькага прынца.

– Кожнага, каго я крану, я вяртаю зямлi, з якой ён выйшаў, - дадала яна. Але ты чысты i прыляцеў з зоркi...

Маленькi прынц прамаўчаў.

– Мне шкада цябе, ты такi бездапаможны на гэтай камянiстай Зямлi. Я змагу дапамагчы табе, калi ты моцна знудзiшся па сваёй планеце. Я магу...

– Я цудоўна зразумеў цябе, - сказаў Маленькi прынц.
– Але чаму ты ўвесь час гаворыш загадкамi?

– Я рашаю ўсе загадкi, - сказала змяя.

I яны змоўклi.

Маленькi прынц прайшоў усю пустыню i не сустрэў нiводнай жывой душы. За ўвесь час яму трапiлася толькi адна-адзiная кветка, кволенькая, непрыкметная кветачка ў тры пялёсткi.

– Добры дзень, - павiтаўся Маленькi прынц.

– Дзень добры, - адказала кветка.

– А дзе людзi?
– ветлiва спытаў Маленькi прынц.

Кветка аднойчы бачыла, як мiма iшоў караван.

– Людзi? Ды iх, па-мойму, усяго шасцёра цi сямёра. Я бачыла iх некалькi гадоў назад. Але хто iх ведае, дзе iх шукаць. Iх носiць ветрам. У iх няма каранёў, гэта надае iм безлiч турбот.

– Бывай, - развiтаўся Маленькi прынц.

– Бывай, - адказала кветка.

Маленькi прынц падняўся на нейкую высокую гару. Адзiныя горы, якiя ён ведаў у сваiм жыццi, былi тры вулканы, якiя былi яму па калена. Патухлы вулкан служыў яму табурэтам. "З такой высачэзнай гары, - падумаў ён, - я адразу ўбачу i ўсю планету i ўсiх людзей..." Але наўкол перад яго вачыма тырчалi адны вострыя вяршынi скал.

– Добры дзень, - павiтаўся ён на ўсякi выпадак.

– Добры дзень... дзень... дзень...
– адгукнулася рэха.

– Хто вы?
– спытаў Маленькi прынц.