Аліса ў Цудакуце
Шрифт:
Знаходжанне ля дзверак здалося Алісе бесcэнсоўным, яна зачыніла дзверкі і паклала ключык на месца, употай спадзеючыся, што зможа адшукаць якоесь выйсце са свайго становішча, магчыма падручнік, у якім напісана, як дзяўчынкам складаца быццам тэлескоп. Раптам яна заўважыла невялічкую бутэлечку.
“Раней яе тут не было”, - сказала Аліса.
На бутэльцы вісеў ярлык, на якім прыгожымі літарамі было напісана: “ВЫПІ МЯНЕ.”
Іншая б на яе месцы адразу б пакаштавала з бутэлечкі, але Аліса была разумнай дзяўчынкай і не збіралася рабіць ГЭТАГА не падумаўшы.
“Не, спачатку трэба праверыць,- вырашыла Аліса, - Ці не атрута гэта!”
Яна ведала колькі гісторый аб дзетках, якія рабілі штосьці не падумаўшы, і ў выніку альбо згаралі, альбо траплялі на сняданак дзікім жывёлам, альбо з імі здараліся іншыя не вельмі прыемныя здарэнні, а ўсё таму, што забываліся на самыя простыя правілы: калі распалённую качаргу ДОЎГА трымаць у руках, абавязкова апячэшся; калі вы ГЛЫБОКА разанёце нажом свой палец, з яго пойдзе кроў; а калі вы ВЫП’ЕЦЕ з бутэлечкі з надпісам “АТРУТА”, адразу моцна захварэеце. Пра апошняе з трох правіл Аліса аніколі не забывалася.
Але пра наяўнасць у бутэльцы атруты Аліса не знайшла анічога, таму рызыкнула з яе пакаштаваць. І якая там была смаката! Напой адначасова нагадваў сваім смакам вішнёвы пірог, заварны крэм, ананас, смажаніну, цукеркі і гарачыя грэнкі, намазаныя маслам. І Аліса нават не заўважыла, як хуценька выпіла ўсё да кропелькі.
“Якое дзіўнае адчуванне, - падумала Аліса, - я быццам бы складваюся, як тэлескоп!”
І гэта было добра, таму што яна паменшылася да такога памеру, што лёгка магла патрапіць у даўгачаканы садок.
Але напачатку яна некалькі хвілінак пачакала, каб крыху прызвычаіцца да новага памеру. “Трэба ж было зразумець, - казала потым Аліса, - ці не збіраюся я памяншацца далей, а раптам бы я знікла, як агеньчык у свечкі, як бы я сябе тады адчувала?”
І яна паспрабавала ўявіць, як выглядае полымя пасля таго, як свечку загасілі, бо нічога падобнага прыпомніць не змагла.
Упэўніўшыся, што памяншацца яна больш не збіраецца, Аліса пабегла да дзверцаў у сад, але!.. Калі яна падбегла да дзвярэй, яна зразумела, што забыла залаты ключык на стале. Аліса падляцела да століка, але не змагла дабрацца да ключыка, яго было бачна праз шкло, і гэта было падобна на здзек. Яна колькі разоў паспрабавала ўлезці па адной з ножак, але яны былі закоўзкімі. Знямоглая Аліса села і пачала плакаць.
“А ну, до равець, - крыкнула сама на сябе Аліса, - раю супыніцца зараз жа! Не тое..!”
Аліса ўвогуле любіла камандваць сама сабою (пры гэтым аніколі не слухацца), а часам яна так на сябе лаялася, што хутка на яе вочках з’яўляліся слёзкі. А аднойчы яна нават пыталася сябе адлупцаваць за тое, што мухлявала пад час гульні ў кракет сам-насам. Яна ўвогуле любіла рабіць выгляд, што яна не адзін, а два чалавекі.
“І нават гэта, - плакала Аліса, - цяпер не атрымаецца зрабіць, таму што мяне наўрадці хопіць і на АДНАГО чалавека!”
Тут яна заўважыла ля стала малюткі шкляны куфэрачак, а ў ім зусім невялічкі слодыч, на якім разынкамі было выкладзена :“З’ЕШ МЯНЕ”.
“Добра, - вырашыла Аліса, - з’ем, і калі стану больш, змагу дацягнуцца да ключыка; а калі менш, пралезу пад дзвярыма. У любым выпадку дасягну гэтага любага садку!”
Яна пакаштавала кавалачак і з непакоем зашаптала:
“Памяншаюся ці павялічваюся, памяншаюся ці павялічваюся?!”
Аліса нават падняла руку па-над галавой, каб зразумець, ці вырасла, але наколькі ж яна здзівілася, калі зразумела, што застаецца такога ж памеру, нібы слодыч быў самым звычайным. Але Алісу такі вынік не задаволіў.
Таму яна неадкладна даела слодыч да крошачкі.
Глава II
Слёзнае мора
“Дзівасенька ды цікавісенька!
– усклікнула Аліса (крыху здзівіўшыся, што так хутка забыла родную мову), - “Цяпер я раскладваюся, як самы велізарны тэлескоп! Бывайце, ножачкі мае!”
Яна глядзела на свае ногі, якія ўсё аддаляліся і аддаляліся, пакуль зусім не згубіла іх з вачэй
“Мае ж вы бедненькія маленькія ножачкі! І хто ж апране на вас, любенькія, шкарпэткі і боцікі? Мне гэтага, нажаль, не зрабіць! Я ж буду вельмі далёка, каб даглядаць вас, і цяпер вам прыйдзецца рабіць усё самастойна! Але ж мы павінны застацца сябрамі,- падумала Аліса, - ці аднойчы яны пайдуць анітуды, куды мне патрэбна! Во! Падарую ім на Каляды новыя чаравікі!”
І яна пачала прыдумляць, як будзе гэта рабіць.
“Дашлю іх поштаю,- вырашыла Аліса,- пэўна гэта будзе вельмі цікава, рабіць падарункі ўласным нагам! А як дзіўна будзе выглядаць адрас!
АЛІСІНАЙ ПРАВАЙ НАЗЕ.
ДЫВАНОК
ЛЯ КАМІНА,
(З ЛЮБОЎЮ АД АЛІСЫ).
Ратуйце! Якую ж лухцень я нясу!”
І ў тое ж імгненне яе галава дзюбнулася аб столь: цяпер яе рост быў каля трох метраў, і яна з лёгкасцю ўзяла залаты ключык і паспяшалася да дзверак ў жаданы садочак.
Бедная Аліса! Цяпер на сад яна магла паглядзець толькі адным вокам, і тое, дзеля гэтага ёй прыйшлося легчы на падлогу. Цяпер яе мара была яшчэ далей, чым колісь. Яна села і зноў пачала плакаць.
“Ай-яй-яй-яй-яй! Табе павінна быць сорамна,- сказала сабе Аліса,- ты ж ужо вялікая дзяўчынка!”
(І яна насамрэч стала даволі ВЯЛІКАЙ!)
“А плачаш, як немаўлятка горкае! Зараз жа супыніся, я каму кажу!”
Але ўсё роўна працягвала плакаць рэкамі слёз, так што хуценька на падлозе ля яе стварыўся не благі вадаём, сантыметраў дзесяць глыбінёй, які разліўся на палову залы.
Праз колькі часу яна пачула грукатанне чыіхсьці ножак і хуценька выцерла вочы, каб бачыць, хто ідзе. Гэта вяртаўся Белы Трус, бліскуча апрануты, з параю белых пальчатачак і велізарным веерам у лапах. Ён бег, не разбіраючы дарогі, мармычучы сабе пад нос:
“Вой! Герцагіня, герцагіня! Божачкі! Як жа ж яна раззлуецца, калі я прымушу сябе чакаць!”
Аліса была ў такім адчаі, што магла прасіць дапамогі ў каго заўгодна. І калі Трус наблізіўся, яна прамовіла ціхім, пакорлівым голасам: